Ticarette Ana Kapı

Ana Kapıdan Girilen Ticaret

İnsan dünyaya eli boş gelir ama boş kalamaz. Karnı acıkır, susar, üşür, sevilmek ister, görülmek ister. Bu yüzden yürür. Yürüdükçe karşılaşır. Karşılaştıkça alışveriş başlar. Kimi zaman ekmekle, kimi zaman sözle, kimi zaman bir bakışla…

Biz ticareti çoğu zaman kasa sesi zannederiz. Oysa asıl ticaret, insanın kendi içinde kurduğu pazardır. Bir kefesinde duygu, diğer kefesinde ahlak. Tezgâhın arkasında ise görünmeyen bir ortak durur: NİYET.

Hayat dediğimiz şey, açık artırmaya çıkmış fırsatlardan ibaret değildir. Hayat, her gün önümüze bırakılan küçük tercihlerden örülür. Ve insan, o tercihlerle kendi iç mimarisini inşa eder.

Etki…

Tepkii…

Sebeppp…

Sonuçççç… =)

Bir cam ustası düşün.

Atölyesinde, gün boyu şeffaf levhalar üretir.

Camın özelliği nettir: Ardını gösterir.

Ama ustanın bildiği başka bir gerçek daha vardır; camın üzerinde en ufak bir buhar, en küçük bir parmak izi bile görüntüyü bozar.

Bir gün genç bir müşteri gelir. Uygulamasını yapacağı büyük bir ofis için cam paneller sipariş eder.

Usta panelleri hazırlar. Fakat montajdan önce, levhaların bir köşesinde çıplak gözle zor fark edilen ince bir dalgalanma olduğunu görür.

”Işığı belli bir açıdan vurduğunda fark edilir; düz bakıldığında görünmez.”

Genç mühendise haber verir. Genç mühendis görmek için geldiğinde

Kimse anlamaz, diye geçirir içinden: “Bu haliyle de iş görür,” der nefsi.

Usta ise o an cevap verir iç sesinde arada kalan Mühendise

“Şeffaflık iddiası olan şey, gölgesiz olmalı,” der.

Usta ekler; “İsterseniz yenisini yapayım. Zaman kaybı olur ama içiniz rahat eder.”

Mühendis zamanı olmadığını, yandan dikkatlice bakıldığında ancak fark edilebilen bir kusur için ceza yemek istemem der ve aceleyle çıkar.

Montaj günü gelir çatar. Mühendis şaşırır. Çünkü dalgayı görmemiştir bile, o camlar bu camlar değildi.

İşte o an, cam ustası para kazanmaz belki; fakat bir şey kazanır: camdan daha şeffaf bir itibar.