RÜZGÂRI KAYBETMEMEK

Balıkçı teknelerinin üzerinde dönüp duruyorlardı. İçlerinden biri kısa süre kanat çırptıktan sonra yükseldi ve kendini rüzgâra bıraktı. Diğerleri hâlâ çabalarken o daha az hareketle daha uzağa gidiyordu. Martıyı izlerken yıllar önce duyduğu bir söz geldi aklına;

“Ön atağını yapmadan asıl kararını verme.”

Bu sözü ilk duyduğunda sadece ticaretle ilgili bir tavsiye olduğunu düşünmüştü. Fakat yıllar geçtikçe bunun hayatın birçok yerinde karşılığı olduğunu fark etmişti. Çünkü bazı işler daha ilk adımda kendini belli ediyordu. Küçük bir deneme yapılıyor, beklenmedik kapılar açılıyordu. Bir müşteri başka müşterileri getiriyor, bir görüşme başka görüşmelere vesile oluyordu.

Murat zamanla başka bir şey daha öğrendi. Mesele sadece ön atağı yapmak değildi. Asıl mesele, iş akmaya başladıktan sonra onu bozmamaktı. Birçok işin tam büyümeye başladığı yerde bozulduğunu görmüştü. Üstelik sebep çoğu zaman piyasa şartları değildi. İnsanlar kendi elleriyle süreci zorlaştırıyordu. İşler yoluna girmeye başlayınca yeni şartlar ortaya çıkıyor, küçük meseleler büyütülüyor, her detay tartışma konusu oluyordu.

Tam bunları düşünürken yıllar önce çalıştığı bir müşteriyi hatırladı. İşleri güzel gidiyordu. Fakat zamanla müşterinin yaptığı her hataya takılmaya başlamıştı. O günlerde bunu profesyonellik olarak görüyordu. Bugün dönüp baktığında ise farklı düşünüyordu. Belki de müşteriyi kaybetmeden önce işin akışını kaybetmişti.

Hayatın birçok alanında buna benzer durumlar yaşanıyor. Hayat size açıkça “yürü” derken insan bazen durup yeni şartlar üretmeye başlıyor. Dün kabul ettiği şeyleri bugün yeterli bulmuyor. Kolaylaşanı zorlaştırıyor. Sonra da neden bereketin azaldığını anlamaya çalışıyor.

Martılar hâlâ denizin üzerindeydi. Az önce dikkatini çeken martı ise çoktan gözden kaybolmuştu. Ama Murat’ın aklında bir düşünce bırakmıştı. Bazı kapıları açmak zordur. Ama bazen açılmış bir kapıyı kapatmak çok kolaydır. Murat o gün şunu anladı;

“Ustalık, sadece rüzgârı bulmak değil, onu bulduktan sonra kaybetmemektir.”