Ben mi? Sen mi?

İnsanoğlu, genelde kendini düşünmeye meyillidir. Kendisi ile başkasının çıkarı zıt düştüğünde kendi çıkarını düşünme eğilimindedir. Yaşadığı ilişkilerde, yaptığı ticarette ve hayatının bir çok yerinde bu şekilde davranır ve ''sen'' demeden önce ''ben'' der genelde. Önce ben diyen insan bencil insandır.

Ticaret yapan bencil bir insanın ayıplı malı satmaya çalıştığını düşünelim. Müşterisini kandırıp o ayıplı malı sattığında kendini kazançlı zanneder. Oysa o müşteri daha sonra bu ayıbı fark ettiğinde o dükkandan alış veriş yapmayı bırakacaktır. Kendi çıkarını düşünen bencil insanın gene zararlı çıktığını görürüz.

Yolculuk yapan bir arkadaş grubu düşünelim. Arabanın ön koltuğuna oturmak en rahat ve konforlu yerdir. Bencil insan oraya kendisi oturmak ister. Kendisi rahat etsin, kendi istediği şarkı çalsın, o acıkınca mola verilsin gibi kendini düşünen istekleri vardır. Kendi isteklerine ulaşınca insan kendisini kazançlı zanneder. Oysa bu kazanç o an içindir. Daha sonraki seyahatlerde arkadaşları onu çağırmayacak ve onsuz yolculuk yapmak isteyeceklerdir.

Birde ilişkilerinde ''ben'' değil de ''sen'' diyen insanlar vardır. Bu insanlar kendi çıkarından önce karşısındaki insanın çıkarını ve kazancını düşünür. Bu insanlara da sen öncelikli insanlar diyelim.

Yolculuk yaparken arkadaşım rahat etsin ben idare ederim diye düşünür. Ticarette müşterisinin kazancını düşünür ve sattığı maldan hayır görmesini ister. Hayatının her alanında fedakardır ve başka insanları da düşünür.

Mutlu, başarılı ve kazançlı olmak isteyen İnsan bencil değil, sen öncelikli olanlardır.